Lunch

‘Schat, je moet nu echt gaan liggen. De dokter heeft je rust voorgeschreven en ik voel me verantwoordelijk. Dat snap je toch wel?’
In haar ogen bespeur ik geen greintje van die verantwoordelijkheid. Ze doen evenmin aan hartelijkheid en liefde, al lang niet meer. Ze duwt me terug in de kussens van de design-bank, mijn achterhoofd knalt tegen het verchroomde frame.
‘O, sorry.’ Haar handen grijpen mijn oren en tillen mijn hoofd omhoog, het wordt een kwartslag gedraaid. Haar keel en lippen produceren een overdreven ‘Hmmwah!’, een klinkende kus smakt op gepaste afstand van mijn kruin.
Ze laat mijn oren los en ik plof terug in de bank.

Ik hoor het openen en sluiten van de koelkast, er wordt iets afgespoeld. Door de open keukendeur zie ik hoe ze haar creatie bewondert.
Ze komt weer naar me toe, zet een bordje naast me op het bijzettafeltje. Een slablaadje dat eraf glijdt legt ze terug.
Weer dat gemaakt lieve stemmetje: ‘Hier is je lunch. Precies zoals de diëtiste het voorschreef: verschillende groenten, met vis voor de Omega 3-vetzuren. Niet te veel en geen grammetje ongezond. Wel opeten, want je weet het: alles voor je gezondheid.’

Ik ga rechtop zitten en pak wat zij mijn lunch durft te noemen. Een paar blaadjes sla, rood en groen, een worteltje en drie plakjes radijs, flinterdun gesneden. Boven op een takje munt. En twee stukjes haring, verstopt onder het groenvoer.
‘Gatverdamme, zure haring! Je weet toch dat ik daarvan walg. Wil je me dood hebben?’
Even lijken haar ogen op te lichten, dan gaan ze weer op standje vrieskou.
‘Het is voor je eigen bestwil, hoor. Ik heb precies gedaan wat er staat. Veel beter dan die vette frituurzooi die jij altijd at.’
Ze beent naar de hal, pakt haar jas. De voordeur slaat ze achter haar dicht.

Hèhè, rust! Ze gaat een vorkje prikken met een vriendin en daarna winkelen. Mijn creditkaart is geduldig. Denkt zij.

Onaangeraakt verdwijnt mijn lunch in de vuilnisbak.
Ik bel het notariskantoor.
‘Dag mevrouw, ik heb een bijzonder verzoek. Over een uurtje komt de notaris bij mij thuis vanwege mijn nieuwe testament, samen met een getuige. Ik wil graag op de valreep nog één keer mijn lievelingskostje eten. Wilt u de notaris vragen of hij onderweg een frikadel speciaal en een patatje oorlog wil meenemen? Natuurlijk kiezen zij ook iets lekkers voor zichzelf uit. Ik vergoed alle kosten.’

 

Image: Jesson Mata, Unsplash

Recente Artikelen

Archief